Op 1 augustus 2000
hebben we elkaar ontmoet in een kroeg ( la bamba) in Hengstdijk waar ik
toen woonde en waar ook de camping was waar Jan stond.
Of het nu toeval was of dat het zo moest lopen weten we nog steeds niet,we
hebben die avond en nacht zitten praten net of we kenden elkaar al jaren,we
hebben zelfs nog gedanst terwijl we er allebei niet van hielden het zal altijd
wel een raadsel blijven en is het tot nog toe gebleven.
We spraken af om elkaar weer te zien maar ik had toch mijn twijfels,hij dronk
heel veel zeg maar de hele dag door,en door het gene ik had meegemaakt in de
vorige relaties was dat iets wat ik helemaal niet meer zag zitten,heb ik hem ook
eerlijk verteld in de gesprekken die we daarna nog hebben gehad,maar hij
beloofde beterschap ,waar ik al helemaal mijn twijfels over had,maar het ging
toch anders als ik had verwacht,hij kwam nuchter de kroeg binnen en dronk ook
niet zo veel meer die avond,later hoorde ik dat hij wel de hele dag niet was te
genieten geweest,stilaan ging het steeds beter en de drank nam niet meer de
overhand.
Na 2 weken zat zijn vakantie er op en moest hij weer naar huis toe en toen pas
begon het bij mij te dagen dat ik toch de gesprekken die we alle dagen hadden
miste en hem natuurlijk ook,deed me toch meer pijn dan dat ik had verwacht,we
belden wel alle dagen maar dat is toch anders,was altijd blij als het weer
wekend was,maar de zomer seizoen ging ook snel voorbij,toch hadden we al
besloten als het klikte met de kinderen we samen verder zouden gaan,zou dat niet
het geval zijn ,jammer maar dan hield het op,even goeie vrienden,maar die keuze
hebben we gelukkig niet moeten maken.
We hebben toen besloten dat ik naar Limburg zou verhuizen met de 3 jongste
kinderen,de andere 2 bleven in Zeeuws-Vlaanderen die hadden daar hun eigen
vriend en vriendin al en die wilden ze ook niet in de steek laten wat ook te
begrijpen is,alleen ik had het er heel moeilijk mee zou toch een heel eind bij
hun vandaan gaan wonen,maar er was weinig keus,Jan had zijn werk in Duitsland,en
dat zou onbegonnen werk zijn van om van Zeeuw-Vlaanderen alle dagen naar
Duitsland te reizen.
We hebben voor dat de kinderen deze kant op zouden komen alles veranderd,dat
heeft ook nog een wat tijd gekost,Jan ging werken en ik moest alles alleen
doen,ook Marina's spullen waren er allemaal nog en niemand kon de moed opbrengen
om het op te ruimen,dat heb ik in gedaan maar vraag me niet hoe,ook al heb ik
haar niet gekend het gaat niet in je koude kleren zitten,heb heel vaak zitten
janken omdat ik het niet meer zag zitten,je bent tenslotte toch met persoonlijke
spullen van iemand anders bezig ,kleding hebben we weggedaan maar haar
persoonlijke spullen hebben we allemaal in dozen gedaan en bewaard in overleg
met de kinderen.
In de herfstvakantie zijn Mariëlle en Annelisa dan ook naar hier verhuist,zo
konden ze gelijk na de vakantie op de nieuwe school beginnen,Sharon is 2 weken
later gekomen want die wilde nog afscheid nemen van haar klasgenootjes in Hulst.
Frankie bleef bij ons wonen en Angela bleef in Hengstdijk wonen,eerst samen met
mijn dochter in mijn huis en dan is ze weer verhuist naar iemand anders
,maar wel in het zelfde dorp.
Hier ging alles zijn gangetje,weer een beetje het normale leven oppakken tot Jan
net voor de kerst ( 17 December 2000 ) een hartinfarct kreeg ,Hij heeft niet in
het ziekenhuis gelegen maar wel diverse onderzoeken en veel medicijnen,en
controles ,al bij al heeft hij een jaar thuis gezeten met de nadruk dat hij
rustig moest blijven ,spanningen vermijden en noem maar op.
17 December 2001 is hij weer aan het werk gegaan maar nu niet meer de lange
dagen van Duitsland maar hier in het dorp op de beton fabriek als reparateur.
In 2002 kwam Angela ook weer thuis wonen wat de nodige spanningen met zich
meebracht en op 14 februari 2003 zijn we getrouwd samen met alle kinderen +
aanhang er bij,het was een mooie dag en heel gezellig.
Angela ging in december dat jaar het huis weer uit en ging samenwonen,Frankie
had werk gekregen ook hier in het dorp en had de nodige diploma,s al op zak .
Ik kreeg in september een fikse depressie,durfde deur niet meer uit,kon niet
meer naar mijn werk zag het allemaal niet meer zitten,ben toen naar een psycholoog
gegaan en heb diverse gesprekken gehad,maar echt helpen deed het niet ,hij zei
dat ik met de gekregen rust niet om kon gaan omdat ik jaren heb moeten vechten
om te overleven.
Op 8 maart 2004 had ik weer een afspraak maar die heb ik toen afgezegd,zei tegen
Jan dat ik me niet lekker voelde maar dat was niet zo had gewoon geen zin,die
middag zaten we allebei achter de computer en opeens zei Jan dat hij zich niet
lekker voelde had ook heel vage klachten,pijn in de rug tussen de
longen,brandend maagzuur,dokter gebeld en hij moest gelijk naar het ziekenhuis
het was zijn hart,ziekenwagen gebeld ,ik moest kleding inpakken want hij zou
daar moeten blijven ,in Venlo heeft hij allerlei onderzoeken
gehad en is toen naar de hartbewaking gebracht,daar heeft hij 3 dagen gelegen en
mocht toen naar een andere afdeling,maar het ging met de dag slechter,slapen
deed hij niet meer ,af en toe even wegdommelen rechtsopzittend ,plat liggen ging
niet meer ,hij lag met zuurstof maar dat zat ook al aan het maximale,zo heeft
hij daar 2 weken gelegen dan weer hartbewaking dan weer afdeling,ik was dag en
nacht in touw,overdag was ik er de beide bezoekuren en bleef altijd langer en s'nachts
zat ik er ook als ik weer werd gebeld dat hij het zo benauwd had.
Op maandag 22 maart werd ik gebeld of ik gelijk kon komen want hij lag op de
IC,ik begreep er niets meer van want ik was er die nacht ook nog geweest tot 4
uur en s,morgens had hij mijn nog gebeld en zou om 12 uur terug bellen maar dat
was dus niet het geval.
Ik heb Frankie dan gebeld en Sharon of ze gelijk naar huis konden komen,Frankie
is met mij samen naar het ziekenhuis gereden en Sharon was er voor de kinderen
thuis,toen we daar kwamen moesten we nog (even) wachten en toen kwam er een arts
met de mededeling dat ze hem in coma hadden gebracht omdat hij helemaal geen
lucht meer kreeg en volledig was uitgeput wat ook niet gek is als je al 2 weken
niet meer hebt geslapen.
We zijn dan nog even bij hem geweest wat ik toen allemaal zag is met geen pen te
beschrijven ,al de apparatuur die was aangesloten,de beademing die heel snel
stond,zijn ogen die helemaal wegdraaiden omdat hij nog niet lang in coma was
gebracht dat beeld zal ik nooit meer vergeten.
Ik heb toen gelijk een afspraak gemaakt met de IC arts en dat zou s'anderdaags
zijn,die avond ben ik niet meer geweest kon het niet meer opbrengen,mocht wel
dag en nacht bellen maar kreeg steeds het zelfde te horen (stabiel).
s'Middags ben ik samen met Cor er heen gegaan voor dat gesprek,ik vroeg aan Cor
wil je er AUB bij blijven want alleen had ik het niet gered denk ik,wat daar uit
kwam was dat ik niet veel hoop meer mocht hebben,dat mijn man heel erg ziek was
en dat ik nog van uur tot uur mocht leven en me op het ergste mocht voorbereiden
,hij zei nog het klinkt hard maar ik ga niet zitten liegen en mocht het niet
goed gaan dat ik niet in kennis was gesteld,ik ben toen nog even bij Jan geweest
,zijn ogen waren nu wel dicht en er zat vaseline op tegen het uitdrogen verder
was het nog hetzelfde als de dag er voor,toen we naar huis reden heb ik geen
woord meer gezegd ik was kapot,cor was ook heel erg geschrokken.
Donderdag avond toen ik daar kwam hadden ze hem terug uit de coma gehaald en
toen hebben we nog 1 1/2 week met briefjes schrijven met elkaar gepraat,maar het
ging nog steeds niet goed de ene dag waren bijna alle infusen weg ,een dag later
alles weer aangesloten,de week erop dinsdags avond hebben ze iets in zijn
borstbeen aangebracht zodat ze het zuurstof enz... konden opmeten van het hart en
daar is er iets helemaal fout gegaan,ze hebben met het aanbrengen zijn hartklep
geraakt en die is gaan lekken,woensdag ochtend hebben ze hartcaterisatie gedaan
en ik werd gebeld of ik gelijk wilde komen ,ik ben dan samen met Sharon naar
Venlo gereden en daar werd gezegd dat hij gelijk naar Eindhoven moest want ze
hadden 2 vernauwingen en een lekkende hartklep geconstateerd ,ik mocht nog even
bij hem en ergens was ik blij dat er nu eindelijk wat zou gebeuren want dit was
nu al 3,5 week aan de gang steeds die spanning niet wetende wat er aan de hand
was,dag en nacht in de weer ,ik was aan het eind van mijn latijn..
Jan werd naar Eindhoven gebracht en wij gingen weer naar huis,niet eens wetende
naar welk ziekenhuis hij werd gebracht,heb alles afgebeld en kwam er achter dat
hij naar het Catharina ziekenhuis was gebracht,later kreeg ik een telefoontje
dat ze hem die zelfde avond nog zouden opereren en of ik nog langs kwam om
afscheid te nemen,ik heb toen Marjorie gebeld en die zou meegaan na het eten
,nog geen half uur later kreeg ik weer telefoon dat ze niet op mij konden
wachten want het ging te slecht hij zou gelijk worden geholpen.
We zijn dan toch nog gelijk naar Eindhoven gereden en toen we er kwamen was hij
net naar de operatiekamer gebracht,het was ondertussen 6 uur,de operatie zou 2
tot 6 uur kunnen duren ,we hebben dan nog een paar uur buiten gezeten het was
lekker weer en om 8 uur werd het toch wel wat te fris,dan weer naar de hal ,dan
weer even naar buiten om een sigaret te roken,om half 10 kreeg ik een
telefoontje van de chirurg zelf dat de operatie was gelukt maar dat de eerste 24
uur nog kritiek waren maar ik mocht een uurtje later bij hem.
Nou dat uurtje werden 3 uur ,om 1.00 uur konden we bij hem,om half 2 zijn we
naar huis gereden en die nacht heb ik nog een paar keer gebeld maar alles bleef
stabiel.
S'anderdaags gingen we s'middags op bezoek niet wetende wat ons te wachten
stond,ik had nog wel gebeld gehad maar alles was goed,toen we zijn kamer
opkwamen zat hij rechtop in bed en zei Hoi,ik schrok zo erg dat ik even niets
wist te zeggen,alleen maar,je kan weer praten.
bijna alle apparatuur was weg ,ik was zo blij,eindelijk.
De dag erna had ik nog een gesprek met de chirurg en die zij dat alles goed was
gegaan en dat alles er goed uitzag,maar ze hadden geen dag langer moeten wachten
met de operatie want dan was hij er niet meer geweest,vandaar dat het allemaal
heel snel was gegaan.
2 dagen heeft op de IC gelegen en toen mocht hij naar de media care en nog 2
dagen later naar een eigen kamer,veel kon hij nog niet want hij had geen enkele
kracht meer van al die weken ervoor.
Op 7 april mocht hij weer naar Venlo met de ambulance,daar moest hij verder
aansterken en hij lag nog steeds aan de zuurstof en zonder kon nog steeds niet
hij had te lang aan de beademing gelegen en een deel van zijn longblaasjes waren
kapot.
Maar alle dagen ging het toch iets beter en hij werd steeds chagrijniger omdat
het allemaal zo lang duurde,dat was voor mij ook zo maar naar huis kon hij nog
steeds niet daar was hij nog te zwak voor,de paasdagen gingen ook voorbij en na
paasmaandag wilde hij van de zuurstof af en dat lukte,hij had nog wel veel vocht
in zijn benen maar dat zou minderen met plaspillen en steunkousen maar dat
moesten ze eerst allemaal op pijl hebben,maar eindelijk 16 april mocht hij naar
huis na bijna 6 weken.
Maar als je dan denkt van weer het normale leventje,dat is er echt nog niet
bij,je hebt een man thuis die snel moe is ,die bijna nog niets zelf kan,moet met
alles geholpen worden douchen, aankleden,naar bed helpen noem maar op,maar alle
dagen gaat het iets beter,wel veel controles en na 2 weken therapie ,maar dat
ging niet door ,zijn hartslag was te snel en hij had hartritme stoornissen,heeft hij
medicijnen voor gekregen en heeft toen later 6 weken therapie gehad,maar hij werd wel
op de wachtlijst gezet voor cardio versie voor zijn hartritme weer normaal te krijgen,de
eerste keer toen hij ging was zijn bloed te dik en kon hij weer naar huis ,de
tweede keer was het wel gelukt.
Nu zijn we bijna een jaar verder en hij werkt weer voor halve dagen langer houd
hij niet vol,hij heeft nog wel wondroos gehad ,met kerst longontsteking en met
oud en nieuw ,buikgriep en in januari had hij het weer erg benauwd en nu
schijnen de kleine bloedvaatjes naar het hart niet goed te werken ,weer een serie
medicijnen er bij,en zo blijf je maar aanmodderen.
In mei moet hij weer op controle naar de cardioloog en longarts en dan weten we
weer meer,nu hopen we met Pasen eindelijk weer eens naar mijn moeder te kunnen
want die heb ik ook al in geen 2 jaar meer gezien en is ook nog steeds ziek al
vanaf mijn vader is overleden.
We slapen dan bij mijn oudste dochter en daar komt mijn zoon ook altijd dus heb
ik ze weer allemaal eens samen.
Bij deze wil ik iedereen die ons
in die moeilijk periode heeft geholpen bedanken en vooral Cor en Marjorie die
dag en nacht voor ons klaar stonden en nu nog steeds.
En ook de kinderen die toch ondanks de afstand geregeld kwamen helpen.
Schrijf een bericht in het gastenboek.
Bekijk hier mijn gastenboek.