Hoi,

Ik ben dus Johan Cornelissen (Jan) geboren in Zetten (gemeente Valburg) op 20 mei 1959 als jongste en enigste zoon uit een gezin van 4 kinderen,mijn jongste zus was 7 jaar ouder dan ik.
Mijn ouders (helaas allebei overleden) zijn:
Mijn vader : Johan Cornelissen (roepnaam Joop).
Mijn moeder : Hendrika, Petronella Franssen (roepnaam Heintje).
Mijn oudste zus Anneke is op 32 jarige leeftijd overleden,ze was van geboorte af aan al zwaar hartpatiënte.
Mijn een na oudste zus is nu 57 jaar ,en mijn jongste 53.
We hadden thuis een druk gezin,4kinderen + nog 2 halfbroers van moeder die ook bij ons inwoonden,maar daar tegenover stond dat ik wel lekker verwend werd door iedereen.
Ik groeide voorspoedig op en de zussen gingen vlot de deur uit , ze waren ook een stuk ouder,mijn oudste zus kwam te overlijden toen ik 20 jaar was,ik had toen net mijn vrouw (Marina) leren kennen die wegens mishandeling van vader en stiefmoeder in de Heldring stichting in Zetten woonde,haar broer zat elders.
Even later is ze in een pleeggezin terecht gekomen,bij een melkboer in Zetten,maar dat ging ook niet goed en we zijn dan gaan samenwonen.
In 1981 zijn we getrouwd en een jaar daarna stierf mijn vader en werd onze dochter Angela geboren en 2 jaar later Frankie (2 maand te vroeg).
Ons gezin zou zich niet meer uitbreiden want dat kon fataal zijn voor mijn vrouw,die zwaar rugletsel had overgehouden van de mishandelingen als kind zijnde,maar waar ze wel is aan geopereerd is geweest,met goed resultaat.
Toen Angela 6 jaar oud  is er ontucht gepleegd door de oppas en zijn we eigelijk zo snel mogelijk  uit Zetten vertrokken ,ver weg van alles daar,we hebben eerst een half jaar op een camping gewoond en konden toen pas in de woning in Wanssum,een kennissen kring hadden we hier al opgebouwd omdat we hier al op een seizoenplaats hadden op die zelfde camping.
Op Frankie's 5 de verjaardag konden we eindelijk ons huis betrekken.
Het eerste jaar ben ik blijven werken in de steigerbouw en ben daarna in Duitsland gaan werken in de bouw.
Marina bleef huisvouw ,zorgde voor de dieren thuis en gaf paardrijlessen op een manage hier in de buurt (vrijwilligswerk).
Toen we hier een paar jaar woonden kreeg ze chronische reuma en was steeds aan het dokteren,het huis werd gedeeltelijk aangepast o.a. een lift naar boven,stoel in de douche,hoger toilet ,aangepaste keuken enz...zodat ze alles toch nog zelfstandig alles kon doen.
Op 11 februari sloeg het noodlot toe,ik was naar Duitsland samen met Frankie om boodschappen,Angela was op weg naar huis van school en Marina was alleen thuis,er was een pakje gekomen voor de buurvrouw en Marina had een briefje bij de buurvrouw in de bus gegooid dat het bij haar was afgegeven,toen de buurvrouw om het pakje kwam heeft ze nog zelf de deur open gemaakt en toen zij ze tegen de buurvrouw dat ze zich niet goed voelde,de buurvrouw is bij haar gebleven en heeft de huisarts gebeld ,toen de huisarts kwam was ze al niet aanspreekbaar en die heeft gelijk de ziekenwagen gebeld,ze is naar Venray gebracht,toen ik thuis kwam was ze net weg en toen ik in Venray kwam werd ze alweer in de ziekenwagen gebracht om haar naar Nijmegen over te brengen omdat ze in Venray niets konden doen,ze bleek een hersenbloeding te hebben gehad en was al klinisch dood.
In Nijmegen is ze geopereerd maar ze bleef in coma,was een overlevings operatie en na 6 weken kreeg ze er nog een hersenbloeding bovenop en toen hebben ze haar nog een keer geopereerd en toen bleek dat het gedeelte van de hersenen (het wakker worden) kapot te zijn en zou als ze het overleefde de rest van haar leven een kastplantje blijven.
De artsen hebben toen samen met mij en de kinderen alles netjes besproken en we hebben haar weer naar Venray laten brengen zodat ze dichter bij huis was en de kinderen er ook alleen langs konden gaan,daar heeft ze nog 2 weken gelegen en toen kreeg ze een longontsteking en is daaraan op 13 mei 2000 overleden.(39 jaar)
Op 18 mei was de begrafenis in Venray,Frankie was toen 15 jaar en Angela 17.
Alles is in overleg gegaan met de kinderen,ik heb toen gezorgd voor een caravan en we zijn samen naar een camping in Zeeuws-Vlaanderen gegaan,even weg van alles,de caravan is daar blijven staan en elk wekend gingen we daar heen,met vallen en opstaan het normale leven weer op te pakken,wat later bleek ook goed is gelukt.