Hallo,

Welkom op onze site,zal me even voorstellen,mijn naam is Ingrid Behiels (meisjesnaam),geboren op 11 mei 1961 te ST-Gillis (w) België.
Ik ben de oudste uit een gezin van 6 kinderen,heb nog 2 zussen en 3 broers .
Mijn moeder heet Yvonne de Munck, mijn vader (helaas overleden juni 2002) Remy Behiels.
Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader werkte eerst in een fabriek dat houten bierkratten maakten en later als vrachtwagenchauffeur bij Bauwens de Cap  hij bracht bouwmaterialen rond in de buurt,soms mocht ik wel eens mee als hij iets verder weg moest,mocht ik spijbelen van school.
Vanaf ik 6 weken oud was werd ik alle dagen naar mijn oma (pit) gebracht omdat mijn moeder ook nog werkte in een sokkenfabriek Lybeert & Vertraeten (waar ik later ook nog heb gewerkt) op Kappellebrug (NL).
Bij oma was het altijd leuk daar waren mijn oom en tante, mijn oom was maar 10 jaar en mijn tante 11 jaar ouder,dus ook nog kinderen ,en 1 tante (Ingrid) was jaar daarvoor overleden aan een hersenvlies ontsteking op 7 jarige leeftijd en zou nog maar 8 jaar zijn geweest, en ik was het eerste kleinkind,werd daar lekker verwend.
Een goed jaar later werd mijn zus geboren en die ging alle dagen naar de zus van mijn vader.
Toen ik 3 jaar was moest ik naar school maar dat vond ik niet zo erg,mijn oma woonde er schuin tegenover,lekker makkelijk en ik vond het fijn op school,ik was wel altijd stil en teruggetrokken dat weet ik nog wel,durfde niet eens te vragen om naar het wc te gaan,ik ben van de 1 ste klas gelijk naar de 3de gegaan,ik kon al heel goed handwerken,breien,haken, punniken had ik allemaal van oma geleerd vandaar dat ik de 2de mocht overslaan.
Toen ik naar de 1ste klas (groep 3)van de basisschool ging ,mijn zus ging toen ook al naar school en een neef die dezelfde leeftijd had als mijn zus, we gingen tussen de middag altijd eten bij oma,later kwamen mijn broer en nicht er ook nog bij,dus het was altijd een drukte bij oma,maar we werden altijd allemaal verwend,we kregen in de zomer lekkere verse aardbeien uit eigen tuin en elke week namen we wel een bosje bloemen mee naar school om in de klas te zetten.
Maar ja kleine kinderen worden groot en toen ik in de 5de klas (groep 7) was mijn moeder vaak ziek en ben ik gelijk naar de 7de klas (groep 1 middelbaar) gegaan zodat ik kon leren koken en thuis meehelpen want aan de school waren nog 2 jaar huishoudklassen aan verbonden,die heb ik dus ook allebei nog gehad en ben dan naar ST-Gillis gegaan ,ik woonde toen ook niet veel meer thuis,woonde bij oma kon het niet hebben dat mijn vader zoveel dronk maar ging wel bijna dagelijks even naar mijn moeder toe dat wel,mijn vader was er toch bijna nooit.
Mijn tante en oom waren ook allang getrouwd dus ik was daar het enigste kind in huis en oma durfde de deur toen niet meer uit ,had angsten en voelde zich steeds ziek dus was ik er om haar te helpen,wat ik niet erg vond,toen ik 13 was werd mijn jongste broertje geboren en ben ik even een poosje thuis weer gaan helpen en ben dan weer naar oma gegaan,tot ik 15 jaar was en verkering kreeg wat niet in goeie aarde viel bij mijn vader,ik moest terug thuis komen zodat hij mij in de gaten kon houden wat ik ook heb gedaan (wat moest ik anders).
Afwisselt gingen mijn broer en zus dan bij oma wonen zodat ze niet alleen zat,zo ging het een paar jaar zijn gangetje,ik werkte op het sokkenfabriek,toen ging mijn vriend de deur uit en ging een poosje bij oma wonen,en niet lang daarna had hij een huisje,maar alleen is ook maar alleen en toen besloten we te trouwen,ik was nog geen 18 jaar en hij wilde het leger niet in ,kreeg een vaste baan bij GM in Antwerpen en op een paar maand tijd was alles geregeld ,mijn vader vroeg nog of ik gek was en noemde me nog een snotneus (was ik ook nog),hij stopte 2 maand voor ons trouwen met drinken van de ene op de andere dag (wat ik nog steeds een prestatie vind,en nog steeds een grote waardering voor op kan brengen) .
Dus we zijn getrouwd in maart en in mei werd ik 18,op zichzelf ging het allemaal prima,zo leer je wel op eigen benen te staan,een paar jaar later werd ik ziek,vreselijke angst en paniekstoornissen,durfde niets meer,niet naar de winkel ,de straat kwam ik niet meer op,sloot de bel af zodat ik niet hoefde open te doen,de huisarts stond alle dagen op de stoep omdat ik het benauwd had.We hebben toen een huis gekocht in Nederland en om het op te knappen ging ik nog wel mee met mijn man maar alleen ging ik niet,ik ben wel met 1 auto vol met spullen naar daar gereden om te verhuizen,hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik niet meer maar het was wel 1 malig,ergens vond ik me daar wel iets veiliger want we kregen telefoon en zijn vader en stiefmoeder woonden vlak bij,als er iets was kon ik steeds op hun terug vallen,want zijn stiefmoeder had hetzelfde gehad en daar kon ik goed mee praten ook al was mijn frans nog niet zoals het moest zijn het lukte prima.
Toen werd ik zwanger van de oudste (Kelly), had een fijne zwangerschap,kwam iets vaker buiten,maar de laatste paar maanden ging het weer berg afwaarts,ik was heel dik en iedereen vroeg of het een tweeling was ,of ik een ezelsdracht had en begon me daar zo aan te ergeren dat ik begon te hyperventileren en als resultaat weer die erge angst terug,moest naar ademhalingstherapie want de huisarts was bang dat ik ging hyperventileren tijdens de bevalling enz...
Op 13 oktober 1982 is Kelly dan geboren na een heel zware bevalling,wat uitloopte op een tang verlossing en een nabloeding ik was een wrak ,kreeg bloed maar voelde me ziek,als er bezoek kwam keek ik ze al  buiten en zou liever gezegd hebben van donder op ,maar dat was weer die angst,naast me lag er een vrouw had ook haar eerste kindje gekregen wat heel veel huilde en op een gegeven moment tegen haar zoontje zei : als je nu niet je mond hou gooi ik je naar buiten ,daar schrok ik zo van terwijl ze het helemaal niet verkeerd bedoelde.
Toen ik weer thuis was,ik kon nog niet veel ging alles weer zijn gangetjes ,niet meer de goeie momenten van de zwangerschap nee,nog meer angst,nu was ik ook al bang dat ik Kelly iets zou aandoen terwijl ik wist dat het zo niet was,ik was overbezorgd,niemand mocht haar de fles geven,bang dat ze zich verslikte,als we als eens een avond weg moesten dan werd ze naar mijn moeder gebracht niet naar mijn ex schoonmoeder want mijn eigen moeder vertrouwde ik beter dan mijn ex schoonmoeder,maar hoe laat het ook werd ik ging er altijd halen om thuis te slapen.
Zo ging er weer een paar jaar voorbij tot ik zwanger werd van mijn zoontje (Joerie) in de zwangerschap ging het prima eigelijk heel goed maar dan had ik weer de angst dat het weer zou veranderen als hij geboren was,en op 29 juni 1985 was het zo ver ,de bevalling was niet zo als bij Kelly maar hij was een dwarskop,net voor hij werd geboren draaide hij zijn stuit naar beneden,heeft de genocoloog hem weer gedraaid en toen stak hij zijn hand eerst naar buiten toe wat ook weer niet de bedoeling was,hand teruggestop anders zou zijn schouder kunnen breken en dan eindelijk was hij er ,na een paar dagen mocht ik weer naar huis ,thuis weer hetzelfde liedje,tot er een vriendin van me op kraamvisite kwam en ik er alles uitgooide en ze herkende er veel in vanwege een kennis van haar,ze wist ook wel dat het met mij al jaren niet goed ging want ik kwam nooit meer bij haar,een dag daarna stond ze weer op de stoep met een paar pilletjes (Lexotanil 3 mg wat ik nu nog steeds slik) ze had het doosje ook meegenomen en zei probeer dit eens ,baat het niet dan schaad het niet ,heb het er toen een heel klein stukje afgebroken en geslikt,je raad het nooit maar nog geen uur later voelde ik me net als herboren iets wat ik jaren niet meer had gevoeld een paar dagen later belde ik de huisarts en vroeg om me weer door te verwijzen naar een psychiater maar wel een andere dan de eerste keer,want die vent wilde ik nooit meer zien (dat is ook nog een heel verhaal,maar waar het op neer komt is dat hij me heeft misbruikt).
Ik werd naar een kinderpsychiater gestuurd in Antwerpen (het bleek toch allemaal uit mijn kindertijd te komen) en het ging met mij steeds beter de kinderen kon ik al eens aan een ander toevertrouwen, angsten had ik niet meer of af en toe heel gering dan ,ik kreeg opdrachten mee naar huis en dat lukte aardig,durfde weer op boodschappen ,ging met de kinderen wandelen, eigelijk alles wat een normaal mens ook doet en iedereen zou moeten doen maar dat is voor iedereen niet weggelegd,nu wist ik ook pas wat mijn oma moet hebben gevoeld die tijd dat ze niet buiten durfde,al bij al het jaar daarop zijn we naar de Pyreneeën gegaan naar een vriendin van mij en dat ging heel goed.
2 jaar later was ik weer zwanger,en op 16 juni 1988 is er nog een dochter geboren.Sharon,bij de bevalling ging alles goed ,ze was er voor ik zelf erg en had en 24 uur later zat alweer thuis.
Ik ging de zelfde dag nog zelf naar de winkel terwijl kraamhulp had.
Na haar geboorte ging het met mijn huwelijk bergafwaarts,wat tenslotte 2 jaar later eindigde in een scheiding.
Verhuisde van Zeeuw-Vlaanderen naar Visvliet (Groningen) waar ik ging samen wonen waar de ellende pas goed begon,raakte ongewenst zwanger van een tweeling maar door alle schoppen en slagen die ik kreeg verloor ik 1 van de kinderen in de 5 maand van de zwangerschap ,wetende dat je met een dood kind in je buik rond loopt dan maar de hoop vestigen dat het andere het zou halen ,en jawel op 11 februari werd Annelisa geboren,had net genoeg gewicht om mee naar huis te kunnen maar wilde bijna niet eten en groeide bijna niet,maar met veel geduld is alles toch nog goed gekomen.
Toen Annelisa nog geen 6 maand oud was zat ik al bij het leger der heils,was voor de zoveelste keer weer gaan vluchten met de kinderen,ik sliep nachten buiten omdat ik er niet meer in huis mocht,bij de kippen onder struiken in boten te gek om op te noemen, een paar maanden later liep het helemaal uit de hand,de buren hadden de politie gebeld en ze namen hem mee om een nachtje af te koelen op het bureau en de dag daar na ging hij naar een kliniek voor alcohol en drugs verslaafden ( Hoog Hullen ) en heb ik de benen genomen en ben alleen gaan wonen met de kinderen en heb de scheiding ingezet,ik moest begrip op brengen voor zijn ziekte en naar mij werd niet omgekeken.
Later leerde ik iemand kennen en die kwam bij mij inwonen,die dronk niet maar was jaloers,mocht niet meer de deur uit alleen,nog niet tot de hoek van de straat,kreeg ook weer slaag als het niet in zijn straatje lag,op een avond heb Annelisa gepakt en ben er stiekem tussenuit geknepen naar een vriendin (de oudste 3 waren naar hun vader),heb de politie gebeld en gezegd dat hij mijn huis uit moest en ze zijn bij hem geweest en tegen mij zeiden ze dat hij nog die zelfde avond zou vertrekken,voor de zekerheid bleef ik die nacht nog bij die vriendin slapen en s'morgens vroeg ging ik even kijken naar mijn eigen huis maar had Annelisa niet meegenomen,ik deed de deur open en hij stond opeens achter me met een mes,ik moest op bank gaan zitten ,toen liet hij me de 4 hoeken van de kamer zien,maar wie zegt dat een kamer er 4 heeft nou ik heb er veel meer gezien,zag bond en blauw,op een gegeven moment moest ik naar boven van hem om het bed op te dekken van Annelisa en mijn vriendin bellen dat ze Annelisa weer naar huis moest brengen,heb eerst gebeld maar ze hoorde aan mijn stem dat er iets niet klopte en zei we gaan eerst thee drinken,ik ben dan naar boven gegaan,hij stond onderaan de trap met 2 messen,heb het bed niet opgedekt ,heb het raam open gedaan en ben door het raam gesprongen op de schuur en van de schuur op de oprit en dan bij de buren binnen gelopen,die hebben me toen goed opgevangen,de politie gebeld een mijn vriendin,zij heeft me naar Leeuwarden gebracht naar het ziekenhuis,alles was of gebroken of gekneusd,geen haar meer op mijn hoofd,ik zag er niet uit,maar had het overleeft,mag er niet aan denken wat er was gebeurt als ik niet door het raam was gesprongen,was ik er niet meer geweest,maar op zo een moment denk je niet meer na.
Hij is het huis uitgezet en een week later kwamen de 3 oudsten weer thuis ,Kelly vroeg wat er mij was gebeurt,ik zei van O niets ben van de trap gevallen,nou zei ze daar krijg je geen kaal hoofd van.
Hij heeft een straf uitgezeten van 8 maand want wat later bleek ik was niet de eerste die dat was overkomen.
Een jaar later leerde ik weer iemand kennen,hij was heel lief voor mij en de kinderen,hij dronk wel eens een pilsje maar niet abnormaal,ik kreeg heimwee naar Zeeuw-Vlaanderen,woog nog 36 kg en op dokters advies heb ik snel een huis gekregen in Hengstdijk ,lekker weer dichtbij de familie.
Maar hij veranderen toen we daar eenmaal woonden 100% ,zoop als een gek te lui om te werken,lag een hele dag op bed,ik was weer zwanger ondanks dat normaal gesproken helemaal niet meer kon maar ja,op 16 oktober 1995 is Mariëlle geboren,alles ging vlot en ik kon weer snel aan het werk,wat ik ook tijdens de zwangerschap heb gedaan anders was er geen eten op de plank,de laatste cent ging nog op aan de drank.hij werd ook steeds agressiever ,dan vloog er het koffiezetapparaat naar buiten dan gooide hij de suikerklontjes weer over de vloer in de keuken en moest ik ze weer oprapen terwijl hij toe stond te kijken,alles begon weer van voor af aan.
Voor Mariëlle was hij wel lief,de oudste 3 durfde hij niet veel tegen te zeggen want hun vader woonde niet ver weg,Annelisa werd overal de dupe van,die werd vastgebonden op bed met riemen en luier aangedaan terwijl ze al zindelijk was,en kreeg altijd de schuld van alles en ook de klappen en als ik er iets van zei was het mijn beurt en had ik weer volop bonje.
Ik werkte onderhand dag en nacht en hij sliep de hele dag en de avond was het zuipen geblazen,ik kreeg een baantje in de horeca en had het daar echt naar mijn zin,kon ik ook langer van huis af,op een gegeven moment ging hij de avonden ook op stap en kwam meestal nog later als ik thuis,ik sliep op de bank al zeker een jaar want naast een zuiplap had ik geen zin meer in,niet dat het dan rustiger was,als hij thuis kwam goed in de olie viel hij dikwijls op de bank in slaap en dan stond de bank weer in brand dan de tv weer knoerhard,dan liep ik weer een paar gekneusde ribben op ,tot er van de ene op de andere dag er verandering in kwam,hij kwam die nacht niet thuis,en dat was de doorslag ,ik liet andere sloten zetten en hij kon het bekijken,een dag later hoorde ik dat hij bij de achter buurvrouw had geslapen,mooi dan kon hij daar in het vervolg ook wel gaan slapen,bij mij kwam hij er niet meer in.
Heb zijn spullen naar daar verhuist en ik blijf lekker in mijn eentje met de 5 kinderen ,eindelijk rust dacht ik,mooi mis hij kwam me op mijn werk lastig vallen,dan de kinderen bedreigen en dat ik weer op stel en sprong naar huis kon,het hield niet op,tot hij naar een ander dorp verhuisde toen kwam er verandering in gelukkig,voor mij geen man meer had het wel gehad.
Met de vader van de oudste 3 had ik nog steeds contact en dat is altijd zo gebleven,geen ruzie geen verwijten,de andere 2 heb ik geen contact mee en de kinderen ook niet ,dat willen ze zelf niet eens.
Het is wel een lang verhaal geworden maar dan is het nog heel erg ingekort,maar aan alle ellende is toch een eind gekomen,en mijn vertrouwen is stilaan ook weer terug,ook al heeft dat nog jaren geduurd,maar 1 ding weet ik wel,alle mannen zijn niet gelijk,op ieder potje past een dekseltje,maar je moet wel het goeie zien te vinden ,en dat dekseltje heb ik gelukkig gevonden.

  Schrijf een bericht in het gastenboek.

   Bekijk hier mijn gastenboek.